Depresja wśród dzieci i młodzieży - referat.

                                                     Depresja wśród dzieci i młodzieży


WHO, czyli Światowa Organizacją Zdrowia, informuje że depresja jest obecnie czwartą z najpoważniejszych chorób na świecie. Powszechnie uważa się, że dotyczy głównie sfery funkcjonowania emocjonalnego, ale należy pamiętać że jest to choroba, która wpływa na wszystkie sfery funkcjonowania człowieka: czy to dziecka czy dorosłego. Zatem oddziałuje na:

• sferę poznawczą, czyli możliwości intelektualne (miedzy innymi wywołuje spowolnienie myślenia, problemy z koncentracją uwagi, natrętne automatyczne myśli),
• funkcjonowanie społeczne (powodując np. trudności lękowe prowadzące do izolacji społecznej),
• poziom aktywności fizycznej (problemy ze snem, pogorszenie koordynacji ruchowej, zaburzenia łaknienia, objawy psychosomatyczne).
WHO podaje następujące statystyki dotyczące występowania depresji wśród najmłodszych: 0,3% dotyczy zachorowań wśród dzieci w wieku przedszkolnym, 2% - dzieci uczęszczających do szkoły podstawowej, a 4 -15% dzieci w wieku 13 - 18 lat. Przy czym należy podkreślić, że demonstracja objawów jest ściśle związana z wiekiem dziecka, jego możliwościami poznawczymi, samoświadomością uczuć i potrzeb oraz zdolnością do nazywania swoich odczuć i przeżyć.
Specjaliści wyróżniają:
 „prawdziwą depresję”, czyli zaburzenie depresyjne,
 reakcję depresyjną związaną z wydarzeniem odbieranym przez dziecko jako traumatyczne,
 reakcję depresyjną związaną z przewlekłym stresem.
Należy podkreślić, że jeżeli podejrzewamy u dziecka depresję, należy koniecznie skonsultować się z lekarzem pediatrą w celu wykluczenia przyczyn natury fizjologicznej. Podstawowe objawy, niezależnie od wieku, to przede wszystkim: 

• „obniżony nastrój”, czyli poczucie smutku i przygnębienia,
• niemożność cieszenia się życiem i rzeczami, które wcześniej sprawiały przyjemność,
• poczucie ogólnego zobojętnienia emocjonalnego związanego z nieustającym zmęczeniem, wyczerpaniem czy utratą energii, co może wiązać się wiązać z brakiem motywacji do działania,
• spadek poczucia własnej wartości.
W przypadku dzieci trzeba zwrócić uwagę szczególnie na ostatni czynnik.
Objawy niespecyficzne występujące u dzieci i młodzieży, które często w odbiorze dorosłych maskują chorobę, to miedzy innymi:
• drażliwość,
• wrogość,
• nadmierne, pozornie nieadekwatne do sytuacji, reakcje na polecenia, nakazy, zakazy, ale też próby nawiązania kontaktu (zachowania „pozornie” zniechęcające dorosłego do kontaktu),
• pobudzenie psychoruchowe,
• impulsywność,
• zachowania agresywne.
Co robić, gdy podejrzewamy depresję u naszego dziecka? Oto kilka rad.
1. Porozmawiaj z dzieckiem - bez obwiniania, oskarżania: mów o chęci pomocy w jego chorobie i konieczności leczenia. Nie okazuj złości, gdy dziecko na próby pomocy reaguje odmową, złością lub nadmiernym pobudzeniem. Pozwól mówić dziecku o jego potrzebach, uczuciach. Niech ma możliwość wyrażenia swojego zdania. Nie bagatelizuj jego perspektywy oceny sytuacji, uczuć i sposobu myślenia. Staraj się wysłuchać dziecko bez ocen czy pouczania.
2. Skorzystaj z pomocy specjalisty – nie rób z tego tajemnicy, ponieważ w ten sposób pokażesz dziecku, że depresja to powód do wstydu. Powiedz dziecku, że wizyta u specjalisty to jedyny sposób, by mu pomóc i nie zrezygnujesz z tego. Pamiętaj: nie obiecuj, że będzie to tylko jedno spotkanie.


Opracowała Anna Dziewulska – psycholog szkolny, na podstawie materiałów kampanii „Zobacz znikam”, prowadzonej przez Fundację „Zobacz Jestem”.

Opublikowano: 23 kwietnia 2017 15:38

Kategoria: Aktualności

Wyświetleń: 76

Wszelkie prawa zastrzeżone © Szkoła Podstawowa im. ppor. Emilii Gierczak

Realizacja: Superszkolna.pl

Zaszyfrowany adres tej strony